Był czat z Angeliną, uczestniczyłam z wypiekami na twarzy i dekolcie. Późno w nocy było, w zasadzie nad ranem, porę wybrali taką dyskryminującą europejskich fanów… No ale ja byłam, był człowiek z Kazachstanu, podejrzanie dużo ludzi z Brazylii. Wszyscy zjednoczeni w miłości, w wielu mieszkaniach na całym świecie powietrze było w tym czasie tak gęste, że można je było ciąć już nawet nie nożem, solidnie naostrzonym tasakiem prędzej (skąd ten cytat o nożu? Czy cytat?). Ale i w wielu wypadkach oblizywano się ze smakiem, którym trzeba było ostatecznie się obejść. Oczywiście Angelina zdystansowana przy całej sympatyczności i ciepełku, jakie od niej biło. Dla wybranych, gdyż nie jest to typ dziewki z sąsiedztwa, instruktorki fitness z pasemkiem blond. No i w ogóle tematyka też nie sprzyjała jakimś, że tak powiem (protezka, mój ulubiony operatorek metatekstowy), fantazjom wyszukanym czy innym aluzjom. Ja bym była lepszym moderatorem, bym to wszystko chociaż próbowała sprowadzić na inne zagadnienia dotyczące relacji międzyludzkich. Ale to byłoby możliwe tylko wtedy, gdybym zdecydowała się cokolwiek powiedzieć (no chyba że dałoby radę na migi), a takiej sytuacji sobie nie wyobrażam, gdyż wszystko można o mnie powiedzieć, ale na pewno nie to, że lubię i umiem dobrze mówić. Zwłaszcza w obecności ludzi, którzy mi imponują. A wy możecie tu zaraz wytknąć, że ja jakieś myśli jednoznaczne względem Angeliny mam (a guzik!) lub że jakieś to niezdrowe, nudne już, a z pewnością niepoważne. Kto jednak jednoznaczne myśli ma, ten ma. Ja mam rączki tutaj. Tak to jest, że człowiek to zwierzę (nad)interpretujące. Czyta, czyta tu blog, jakaś refluksja mu się przybłąka, jakieś wspomnienia spraw minionych, własne doświadczenie (straszne obciążenie), wyobrażenie mnie… No i z tym wszystkim w głowie ktoś tu czyta notkę i jest ryzyko, że jej nie rozumie.


 (Dzisiaj trzymam kciuki za film Angeliny; "In the land of blood and honey" jest nominowany do Złotego Globu. Trzymam kciuki z sympatii do pani reżyser. Nie widziałam filmu, nie wiem, czy można być zażenowanym, czy zniesmaczonym… Temat wybrała trudny, ja bym się go nie podjęła. Oczywiście to, że bym się nie podjęła, nie znaczy wcale, że jest to lepsze podejście, bo być może właśnie więcej dobrego daje kij wsadzony w mrowisko. Nie wiem. Czekam). 

Dzisiaj poszłam sobie zrobić fotki do nowego paszportu. To chyba najmniej korzystne zdjęcia, jakie w ogóle robi się ludziom. Trzeba być naprawdę pięknym, żeby na fotce nie wyglądać jak palec u stopy. Wierzcie mi, że bywają takie niekorzystne ujęcia, na których twarz zamienia się w paluch (ale taki przeciętny paluch dorosłego mężczyzny, a nie na przykład paluch z frenchem). Jak fotograf spojrzał na pierwszą fotkę, którą mi zrobił, to powiedział krótko: "żałoba". A potem mnie przypudrował, oczywiście nie miał pudru w moim bladym odcieniu, więc mi domalował ciemniejsze poliki. A ja nie po to używam zielonego mazidła i smaru hd (5D, kurna), żeby mi tu doprawiać przaśny polik! Straszne. I jeszcze kręcenie nosem, że jestem na ciemno... (a jak miałam być, skoro zdjęcia są robione na białym tle?) Przypomniało mi się, że jak mama kiedyś wyszła z domu ubrana cała na czarno, to sąsiadka od razu spytała, czy ktoś umarł w rodzinie. Ja, że tak skromnie napiszę, chodzę na czarno 340 dni w roku. Jak mam na sobie inne barwy, to znaczy, że w domu robi się pranie. 

Wczoraj, gdy leżeliśmy na dywanie, Piotr zaczął mnie uczyć francuskiego. Wbrew temu, co mogą sugerować okoliczności (dwoje zakochanych w sobie ludzi, leżenie, miękki dywan itd.), mam na myśli język romański, należący do rodziny indoeuropejskiej. Umiem już przedstawić siebie i Kajtka, odmieniać czasownik "być", powiedzieć, skąd pochodzę, a także powiedzieć, że lubię spać i kocham mojego Piotra. Że tem.  

PS
We czwartek czat z Angeliną! Na żywca!

 Ostatnio na ćwiczeniach z historii języka dostaliśmy zestaw zadań do zrobienia w domu. Zrozumiałam, że te kartki są dla nas, czyli moją prywatną sprawą jest to, czy ja tam narysuję świniaka, czy coś napiszę. I narysowałam, i napisałam (dwie strony zapisałam!). Przychodzę na wydział, a tu mi donoszą, że te kartki trzeba oddać pani doktor do sprawdzenia. 

 Też się zastanawiam, czemu jeszcze nie śpię. Ostatnio czytam za wszystkie czasy, bardzo różne teksty, do bardzo późna, zachowuję zadziwiającą przytomność (a może tak mi się tylko wydaje, że to jest przytomny stan) do bardzo późnych godzin. A jutro znowu wstanę o takiej porze, że wolę nie mówić.   

W zasadzie można by sie pokusić o jakieś zestawienie zonków mijającego roku, ale ten rok wyglądał mniej więcej tak, że najpierw był okres przed ślubem, potem był ślub, a potem, czyli teraz, jest już ciągle po ślubie, więc nie mogę napisać, że dzieje się źle, choć oczywiście wtedy lepiej by się czytało, a mnie pisało. Ja mam jednak codziennie mikołajki, walentynki i inne halloweeny, dzisiaj dostałam skarpety świńskie na przykład. Z ogólnej radości smutnej notki nie wyrzeźbisz (no chyba że chcesz skłamać). Jestem in the mood for love, jak to śpiewa Bryan Ferry (ten od Slave to love). W związku z tym nabyłam dzisiaj eleganckie spodenki od piżamy... (wielokropek).

Na koniec roku jestem winna dwa słowa. Po pierwsze - grzyb (grzyb konkretny i Grzyb w ogóle. Dlaczego uparłam się na grzyby - nie wiem. Pewne jest tylko, że budzą we mnie agresję). Zdaję sobie sprawę, że to zdjęcie może wywołać wiele kontrowersji, że być może powinno być dozwolone od lat osiemnastu, że blog.pl zablokuje ihaaa.blog.pl, że będą skargi od rodziców, których pociechy trafią na tego bezwstydnego grzyba... Zaryzykuję.

Ten powyższy grzyb wnerwił mnie tym, że się czaił pod trawą, był taki nie do końca, ale widać było z daleka, że jednak jest, że jest dorodny (a jak grzyb, to i grzybnia, która drażni mnie wybitnie. Patrząc na grzyba, trzeba mieć w pamięci grzybnię). Nie wylazł cały, ale się czaił (grzybnia w pamięci). Było w tym coś moralnie podejrzanego (w tym, że sterczał, ale nie wylazł). Po utrąceniu i wzięciu w łapę okazało się, że kapelusz jest wilgotny - to było już w zasadzie nieprzyzwoite (wilgoć, a nie wzięcie do ręki). Powiem tylko tyle, że ten grzyb (grzybnia w pamięci) zginął śmiercią tragiczną.

 Po drugie - dowcip roku. Srogim zonkiem lub wielkim nieporozumieniem jest uznanie Jennifer Aniston najseksowniejszą kobietą wszech czasów. Gdy się o tym dowiedziałam, to pomyślałam, że najwidoczniej głosowały wszystkie dziewczyny z sąsiedztwa. Potem doczytałam, że tak fatalny gust mają czytelnicy magazynu Men's Health, którym najbardziej podobają się kobiety zabawne. Trzeba przyznać, że sami też są zabawni.

W nadchodzącym roku życzę Wam przede wszystkim zdrowia, spokoju i miłości. W Nowy Rok, gdy już podniesiecie swoje zdewastowane zwłoki o piętnastej, pomyślcie, że ihacz siedzi w pracy do osiemnastej...

Od jednych rodziców dostaliśmy wałówkę nr 1, a od drugich wałówkę nr 2. Oczywiście jak już dany nam został
makowiec, to razy dwa, jak bigos, to razy dwa, jak śledzie, to razy cztery. Tyle tego, że w końcu nie wiem, co najpierw
załadować sobie do buzi, więc w zasadzie nie jem za wiele. Nadmiar ciast nie jest dobry, bo naprawdę ciężko zdecydować,
czy wybrać sernik, obok którego makowiec, czy jednak piernik, który stoi obok makowca, czy może śmietanowiec (bardzo, bardzo dobry), na którym stoi drugi makowiec, czy wybrać tort z bitą śmietaną, z najlepszej cukierni w Radomiu, ktorej filię powinni koniecznie otworzyć w Warszawie, byśmy w końcu mieli pyszne ciastka, takie na miarę stolicy (ale tej stolicy, która kojarzy się
np. z Krakowskim Przedmieściem, a nie przejściami podziemnymi czy prusolami, które bywają traktowane jak zwierzątka domowe).
Generalnie to bardzo źle, gdy zbytnie roztrząsanie uniemożliwia podjęcie jakiejkolwiek decyzji. Wtedy już lepiej w ogóle nie myśleć.
 
Heaven is a place on earth with you ;]

1. Ostatnio pożegnaliśmy Violettę Villas. Piszę o tym, ponieważ kiedyś mama powiedziała, że skończę jako ona. Mama mówiła to wiele lat temu, gdy Villas żyła i nic nie zapowiadało śmiertelnego złamania nogi (choć ogólna omszałość była już widocza). Doprecyzuję jednak, że chodziło o to, że w przyszłości będę otoczona wieeeelką gromadką psów. Rzeczywiście od bardzo dawna wiem, że w otoczeniu psów byłoby najlepiej. Muszę tylko dorwać kawał ziemi, na którym wszyscy byśmy się pomieścili (Piotr, Kajtek, ja, ziomki Kajtka ze schroniska - Kajetan siedział w boksie z wieloma psami, które nagle zostały pozbawione towarzysza...).