„Zasada nr 1 - nie przejmować się drobiazgami. Zasada nr 2 - wszystko to są drobiazgi" (jakiś kardiolog) 

Taki mam plan, żeby mniej było spraw wagi ciężkiej, a trochę więcej wagi koguciej, bo przecież kilogramowo to ja jestem supermusza chyba, supermucha nabzdyczona. I nie mam teraz na nic czasu.  

*

Najpierw była noga, a teraz ręka. Że brzydka. Trupia. Użylona. Stara. Że pierścionek szkaradny. Że się nie postarali. Dziwnie to, ale niełatwo być najpiękniejszą kobietą na świecie. A jeśli chodzi o mnie, to sprawy wyglądają tak, że doszłam w swojej pracy do najgorszego, najnudniejszego rozdziału. Staram się jednak bardzo. Jakiś czas temu promotor zwrócił się do mnie z prośbą, która mnie zaskoczyła, ale jeszcze bardziej ucieszyła. Od razu powiedziałam, że się zgadzam (gdzieś tam przed oczami mignął mi mój kwietniowy grafik w pracy), że oczywiście jak najbardziej. No więc u mnie praca, praca, praca, praca i brak czasu.    

Brzmi jak kiepski tekst z ihaaa.blog.pl, ale tym razem to nie ja. Mam konkurencję w redakcji "Super Expressu". Nie bawi mnie to, bo od dawna staram się zwrócić uwagę na wszechobecność grzyba, jego przebiegłość, przy ściółce czajenie się. Do sprawy podchodzę śmiertelnie poważnie, nie uznaję żadnych żartów. Bez znaczenia jest to, że teraz słucham ballady Didn't we almost have it all Whitney Houston. Można nawet powiedzieć, że dodaje mi to pewnego majestatu i jakoś współgra z grzybami, no bo czy czegoś nam brakowało? Czy przypadkiem nie było tak, że mieliśmy wszystko? Nikt nie ma wszystkiego, ale my mieliśmy! Po co był grzyb? Czemu dawać grzybom osobne królestwo w naturze? Czy grzybofitness to nie jest już przesada?

Klik 

 A za informację dziękuję Lenie! W razie innych grzybów piszcze wszyscy na grzyb@grzybnia.gr

Dziękuję za wszystkie życzenia urodzinowe. Razem z Piotrem mamy już 50 lat!

Raczej unikam chamsko nachalnej reklamy (czyli takiej, która jest w sposób chamski nachalna), ale nadchodzi wyjątkowa okazja, aby ocenić dokonania Piotra jako współreżysera i narratora (o tutaj). Nie wiem, jakie są wasze wrażenia, ale jak mój mąż mówi, to czuję jego głos w dole pleców (w takim razie może lepiej, żebyście nie mieli podobnych doznań). Niestety, na żywo brzmi jeszcze lepiej. Seks, seks, seks - że tak sobie pozwolę zauważyć. No więc kto odbiera kanał Hyper +, ten odbiera. Kto nie, ten będzie mógł obejrzeć całość za jakiś czas w sieci.

W pewnej piosence Lubomskiego słyszałam przepiękne, zuchwałe zdanie. Cały tekst bardzo dobry, ale jeden fragment szczególnie rozpalający, dosyć bezpośredni, ryzykowny; trzeba mieć odwagę, by tak powiedzieć kobiecie. Mnie się to szalenie podobało od pierwszego przesłuchania... Bo to jak z tym, gdy prosi się kogoś o to, by absolutnie nie myślał o słoniu. No i o czym ten ktoś pomyśli? Oczywiście, że o słoniu. No więc ja w tym zuchwałym tekście widziałam coś podobnego. A szło to tak: Nie wmawiaj, że nasz syn się nie przydarzy. Zazdrość czułam, że to nie moje, ale tłumaczyłam sobie tak, że nie mogłam przecież sama stworzyć takiego zdania, bo nigdy nie było aż takich podbramkowych sytuacji, by trzeba było sięgać po tak ciężkie argumenty (że dziecko itd.)... Najgorsze jednak jest to, że w oryginale w ogóle nie chodzi o żadnego syna. Nie ma tego zdania, po którym kobieta albo da od razu w mordę, albo zacznie się zastanawiać (i o to chodzi, by tym zdaniem zasiać ziarno w umyśle). Przykre przesłyszenie... No bo jaka jest siła w oryginalnym "Nie wmawiaj, że nasz sen się nie przydarzył"? W tym synku przeze mnie słyszanym straszna namiętność była ukryta! I w tej kobiecie, która się przed tym synkiem broniła... Ech. Srodze zawiedziona jestem.   

Ta manikiurzystka, która chce puścić z dymem całe Legionowo, powiedziała, że jestem prawdopodobnie ostatnią osobą, która jeszcze słodzi herbatę (i to trzy łyżki, raczej stołowe niż płaskie). Że już żadna klientka nie prosi o cukier, a klientki mogę obadać, bo ich zdjęcia z podpisami wiszą na ścianie (niestety, Angeliny nie było). I ja oczywiście zażartowałam i spytałam, czemu mnie nie proszą o zdjęcie, ale chyba nie zeżarło, bo nikt poza mną się nie uśmiał (i nikt mnie nie rozpoznał :D). Prawdą jednak jest, że coraz trudniej o biały cukier w miejscu publicznym. Trzcinowy podsuwają i niby ok, ale trzcinowy może mi naskoczyć, bo nie jest słodki.  Jest podobno zdrowy, ale nie słodzi się dla zdrowotności, lecz dla słodkości, a to pewna różnica.